رویش از شیار ناممکن

رویش از شیار ناممکن حرف هایی ملتهب در ادعای شعر شدن نظم جهان را به هم می ریزند شاید حقیقتی مرموز زیر سایه ی سبزینگی افکار بیهوده را پنهانی شخم می زند؛ هیس! وقت جوانه زدن رسیده است همین قدر ساکت و دور از هیاهو دیر یا زود از شیار ناممکن ها؛ در پیدایش مسیر گم گشتگی آسمان را دریاب بالین گره گشاست به دوش خواهد کشید بی قراری نامنسجم رهایی را #بهـــاره‌طــــلایــی @sedayman_shearman http://baharetalaei.blogfa.com

مانده ام با دست هایی عقب ماندهاز عقربه های خودنشناسکه می چرخند در بازگشت گذشته یِ نگذشته،خم شده است قنداقه یِ بختاز سنگینی نگاه آسمانکه نور فرو می ریزدبی هیچ ردّی در سایه های نامتقارن(پارازیت ها در سرم، خط می اندازندفرکانس ها، ضعف کرده اند)سایه هاگلاویز با بوی باور کودکی پوست می اندازددر استخوان های سوخته(دعوتید به صرف واژه هایی که بو گرفته اند) سُرخورده اند جلبک هاو موج دریا رگ به رگ شد، انگشتم گره خورده ستبه نخ بادبادککه در خواب هایمنفس می کشدو روزهایم راوزن می کند. #بهـــاره‌طــــلایــی

گناه فرضی

گناه فرضی از آسمان بُرید و روی خواب نیمه کاره ای بساطش را پهن کرد کابوس های باطله را مچاله می کرد و در بسته های پست مدرن به بیداری تاریک سوخته حواله می داد (آفتاب فرضیه ای بیش نیست، از اثبات آن دست بکش) سیب گنجی گیج پیش از آفرینش هوای شکنجه ی حوا را در کشاکش آدم طوفانی می کرد؛ پیش از آفتاب بیداری تاریک سوخته بساط خواب ها را با آشفتگی بر می چید، گناه در گریبان حوا زخم بستر گرفت و جهان خیس و نمدار در بسته های پست مدرن کابوس های باطله را به آسمان حواله می